Malwa

(Malva sylvestris)

Już ponad 5000 lat temu malwa będąca rośliną leczniczą doceniana była przez Chińczyków. Jej właściwości wykrztuśne łagodziły infekcje jamy ustnej i gardła, zapalenie oskrzeli, ale także malwa wspomagała leczenie infekcji skóry i egzemy. Obecnie malwa stosowana jest głównie jako herbata, rzadziej jako cenny produkt leczniczy. A szkoda.

Pochodzenie

Malwa należy do rodziny ślazowatych i pochodzi z Europy i Azji. Na całym świecie występuje ponad tysiąc gatunków tej rośliny. Malwę można znaleźć w wielu naturalnych ogrodach oraz na nasłonecznionych łąkach i wzgórzach. Urzekają one różowymi kwiatami i charakterystycznymi ciemnymi paskami u podstawy. Dzika malwa (Malva sylvestris) jest uważana za roślinę leczniczą.

Wykorzystywane części roślin

Naturalne, cenne w medycynie składniki pozyskiwane są z kwiatów malwy. Malwa jest bogata w substancje śluzowe i garbniki, a także olejki eteryczne. Barwnik roślinny znany jest ze swojego działania antybakteryjnego.

Zastosowanie i działanie

Dzięki wysokiej zawartości substancji śluzowych dzika malwa jest niezastąpiona w ziołolecznictwie. Substancje te mają działanie łagodzące, ponieważ tworzą film ochronny na obolałych błonach śluzowych w stanie zapalnym, co jest szczególnie cenione przy bólach gardła i infekcjach gardła. Dzięki malwie podrażnione błony śluzowe szybciej się goją, a ostry ból szybko ustępuje. Dzika malwa jest również skuteczna w leczeniu chorób układu oddechowego, takich jak kaszel, chrypka i ból gardła. Z kwiatów i liści przygotowuje się herbatę, którą się pije lub używa do płukania podczas bolesnego bólu gardła.

Lecznicze działanie docenili już Rzymianie. Gotowali oni malwę razem z olejem, solą i miodem. Nazwali to „omnimorbium”, co oznacza „do leczenia wszystkich chorób”. Kojące, przeciwzapalne właściwości mają zbawienne działanie w przypadku podrażnień skóry. Substancje śluzowe i garbniki działają uspokajająco, ściągająco i nawilżająco. Jest to szczególnie ważne w przypadku wrażliwej, suchej skóry.